Werk

Ceci n’est pas…

In een kleine glazen cabine midden in de stad wordt dagelijks een ander tableau getoond; beelden die we doorgaans niet tegenkomen in de openbare ruimte. Als zeldzame relicten staan mensen opgesteld achter geluiddicht glas. Met de serie van 10 ongemakkelijke beelden hoopt Verhoeven ons collectieve ongemak bloot te leggen. In begeleidende teksten worden de ongemakkelijke beelden zakelijk omschreven als exemplarisch voor het DNA van onze tijd. lees meer

Argeloze voorbijgangers worden door de zakelijke presentatie aangemoedigd hun positie te bepalen ten opzichte van de controversiële beelden: “Waarom ligt er een besmetting op bepaalde beelden, die twintig jaar geleden nog gewoon konden worden getoond? Zijn we minder tolerant geworden? Of zijn we juist onze naïeve politieke correctheid kwijtgeraakt? Is het goed dat wij en onze kinderen bepaalde dingen niet zien, of zijn we doorgeschoten in onze drift tot bescherming?”

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Video

Ceci n’est pas... (2013) | video: Thorsten Alofs

Pers

"I found this series to be profoundly fascinating, partly due to its boldness of public confrontation, but also the amazing subtlety with which it carried its message. It was publicly provocative without being overtly confrontational." [vertaling volgt spoedig]

'Radical Theatre in Poland', Brian Hashimoto op howlround.com (27-11-2016)lees het artikel (in het Engels)

"Die cabine is pontificaal opgesteld voor het stadhuis van Utrecht, een gouden zet (…). Op zulke pleintjes vind je normaal gesproken brave standbeelden van helden en ereburgers."

'Geram voor stadhuis Utrecht is subversiever dan kunst van nu', Mirjam van der Linden in De Volkskrant (18-05-2013)lees de recensie

"Niet veel voorbijgangers lopen door. De performances zijn confronterend genoeg om vragen op te roepen."

'Verhoeven bereikt zijn doel', Peter Zonderland op Theaterkrant.nl (18-05-2013)lees de recensie

"Het zijn degenen met wie we liever niet oog in oog op straat worden geconfronteerd, maar die hier nu recht naar ons terugkeken. In al hun kwetsbaarheid en indringende menselijkheid."

'Metropolis har sat ansigt på de nøgne og skæve kroppe', Monna Dithmer in Politiken (30-8-2015)lees de recensie (in het Deens)

"Op het internet is het makkelijk je duimpje op te steken bij een verhaal over vluchtelingen. Maar wat als zo'n vluchteling voor je staat?"

'Vroeger verplaatste ik een vaasje, nu het bankstel', Wouter Hillaert interviewt Verhoeven in De Standaard (07-11-2015)lees het artikel

"Het lef, de ontmoeting, de ondervraging, zij ontmoeten elkaar wederom in de openbare ruimte. waar Dries Verhoeven herkenbare en vertrouwde gedaantes plaatst die ver verwijderd zijn van de geruststellende beroemde commerciële figuren. Genoeg om je oogkleppen te laten vallen, om je overtuigingen aan het wankelen te brengen en genoeg om het debat te voeden."

'Transcendance, transition, transparence, transmissions', Marie Baudet voor LaLibre.be (10-6-2015)lees het artikel (in het Frans)

Achtergrond en publieke ontvangst

reportages

Tijdens de editie in Lausanne (juli 2014) werd de reportage ‘Il joue de tambour dans une cage de verre’ gemaakt voor het tv-programma 20min (03-07-2014).

bekijk de reportage (in het Frans)

Tijdens de editie in Hamburg (augustus 2104) werd Verhoeven geïnterviewd voor het Internationales Sommerfestival auf Kampnagel.

bekijk het interview (in het Duits)
bekijk het interview (in het Engels)

controverse

In Helsinki (november 2014) censureerde de politie de episode Ceci n’est pas mon corps. Het festival belegde een persconferentie. Het Finse nieuws besteedde aandacht aan het voorval.

bekijk het item (in het Fins/Engels)

Ceci n'est pas mon corps in Helsinki

Ceci n’est pas mon corps in Helsinki

In Strasbourg (oktober 2013) was het vooral Ceci n’est pas notre désir dat tot reacties leidde. Een lokaal televisiestation, Stras TV, berichtte over het project en de reacties.

bekijk de video (in het Frans)

Nolwen Allain schreef voor het lokale dagblad DNA Strasbourg het artikel ‘<< Ceci n’est pas…>> agite les consciences’ over de waarde van de controverse (19-10-2013).

lees het artikel (in het Frans)

In Hamburg (augustus 2014) leidde Ceci n’est pas une mère en Ceci n’est pas notre histoire tot discussie. Jan Frederik Langshausen schreef voor de Hamburger Morgenpost ‘Jetzt spricht der Glaskasten-Künstler’ (12-08-2014).

lees het artikel (in het Duits)

blog

In iedere stad schrijft een lokale dramaturg en/of schrijver over de respons van voorbijgangers op het werk. In Utrecht was het Dries Verhoeven die zelf schreef. Een groot aantal van deze blogs zijn nog online te lezen.

Kortrijk (november 2015)Kopenhagen (augustus 2015) | Montreal (mei 2015) | Helsinki (november 2014) | Freiburg (november 2014) | Hamburg (augustus 2014) | Lausanne (juli 2014) | Basel (juni 2014) | Strasbourg (oktober 2013) | Mülheim (september 2013) | Utrecht (mei 2013)

publicatie

Het Metropolis Festival in Kopenhagen publiceerde in mei 2016 een retrospect op het festival – ‘Metropolis 2012-2015. Laboratory and festival for art and performance in urban space’ met daarin een tekst van Verhoeven over zijn motivatie achter het werk en een analyse van onderzoekster en blogger Sofie Henningsen.

lees de bijdragen (p.134) (in het Engels)

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Credits

concept Dries Verhoeven

productie Saskia Schoenmaker

artistiek assistent Ilon Lodewijks

techniek Roel Evenhuis

geluid Koen Keevel

fotografie Willem Popelier en Volker Schimkus

video Thorsten Alofs

met medewerking van een groot aantal performers

Ceci n’est pas… is ontwikkeld in coproductie met SPRING Festival Utrecht en met de steun van “Second Cities – Performing Cities”