Dries Verhoeven (Oosterhout, 1976) is een kunstenaar die werkt op het snijvlak van beeldende kunst en performance. Hij realiseert installaties, performances, interventies in de publieke ruimte, videowerken en films. In zijn werk werpt hij een kritische blik op sluimerende maatschappelijke pijnpunten. Hij zoekt tegenstrijdigheden op in het denken en handelen van de laat-kapitalistische mens en zonder er een oordeel over te vellen, houdt hij ethische ongemakken tegen het licht. Zelf zegt hij hierover: “Ik maak portretten van de frictie.” De rol van het publiek is daarbij doorslaggevend. Verhoeven vervaagt de grens tussen passieve observatie en actieve deelname. Daardoor ontstaat een hier-en-nu waarin toeschouwers worden geconfronteerd met hun medeplichtigheid aan bestaande machtsstructuren, de gemedieerde werkelijkheid, en de fragiele verbindingen tussen henzelf als handelend individu en het idee van collectieve verantwoordelijkheid.
Biografie
Dries Verhoeven studeerde scenografie aan de Academie van Beeldende Kunsten in Maastricht. Als scenograaf werkte hij samen met regisseurs als Marcus Azzini, Cornelis de Bondt, Ira Judkovskaja, Michel van der Aa en Lotte van den Berg. Vanaf 2003 ontwikkelde Verhoeven zich tot maker van installatie-theater, waarin theater, performance en installatiekunst samenkwamen; de fysieke ervaring van de bezoeker stond in die beginjaren centraal. Vanaf 2012 begint het werk van Verhoeven zich te verschuiven richting ‘tijdgebonden beeldende kunst’. In deze werken ontmoeten theatrale conventies (werken met een zekere ontwikkeling) en museale conventies (de bewegende bezoeker) elkaar, regelmatig plaatst hij ‘levende sculpturen’ in de stedelijke publieke ruimte.
Voor Verhoeven is het van weinig belang tot welke kunstdiscipline zijn werk wordt gerekend. De keuze voor een medium is gebaseerd op de mate waarin het hem in staat stelt de toeschouwer aan het wankelen te brengen. Hij kiest daarbij steevast voor een ontregelende en meerduidige benadering. Dit resulteert in werk dat vraagt om actieve betrokkenheid van de kijkers, of werk dat hen in een dubbelzinnige situatie plaatst. Veel werken hebben een loop-structuur: zonder helder begin of einde. Kijkers bepalen zelf hoe lang ze aanwezig willen zijn bij een geënsceneerde situatie of interventie.
Samenwerkingen staan centraal in Verhoevens kunstpraktijk. Hij werkt geregeld samen met mensen uit ondervertegenwoordigde groepen wiens geleefde ervaring spanningen in de samenleving blootleggen. In het verleden werkte Verhoeven samen met sekswerkers, winkeldieven, recreatieve drugsgebruikers en mensen met een vluchtelingenachtergrond. Met performers in Lagos (Nigeria) maakte hij een film over het Europese zelfbeeld.
In 2026 vertegenwoordigt Dries Verhoeven Nederland op de 61e editie van de Biënnale van Venetië, in samenwerking met curator Rieke Vos.
Verhoeven presenteerde zijn werk onder andere bij de Wiener Festwochen, LIFT Festival London, Münchner Kammerspiele, Schauspielhaus Bochum, HAU Hebbel am Ufer Berlin, Nowy Teatr Warsaw, Holland Festival Amsterdam, SPRING Performing Arts Festival Utrecht, Onassis Stegi Athens, en Festival TransAmériques Montréal.
Zijn werk werd onder meer tentoongesteld in West Den Haag, Het HEM Zaandam, Kanal-Centre Pompidou Brussels, Kunsthalle Bonn, EMST Athens, Centraal Museum Utrecht, Stedelijk Museum ’s-Hertogenbosch, en Museu Nacional d’Art de Catalunya in Barcelona.
Verhoeven werd onderscheiden met de Young Directors Award op de Salzburger Festspiele (2009) en de Best International Performance Award op het Fadjr Festival in Teheran (2018). In Nederland ontving Verhoeven de Charlotte Köhler Prijs (2002), de VSCD Mime Performance Prijs (2008), de Fentener van Vlissingen Cultuurprijs (2022) en een Gouden Kalf op het Nederlands Filmfestival (2023). Zijn werk werd geselecteerd voor het Nederlandse en Vlaamse Theaterfestival (2008, 2023).
In 2020 werd Dries Verhoeven aangesteld als lid van de Nederlandse Akademie van Kunsten.
publicaties
‘In Doubt’ uitgeverij Kerber. Overzicht van werken 2003-2019, met essays van Christiaan Weijts, Maaike Bleeker en Evelyne Coussens (2020)
In ‘Thinking through theatre and performance’ (2019) schrijft Maaike Bleeker over de productie Niemandsland.
Intermedial Practice, principles and practice, door Mark Crossley. Dries Verhoeven schrijft over ‘Guilty Landscapes’ (2019).
Liesbeth Groot Nibbelink on Dries Verhoeven in ‘Nomadic Theatre, Mobilizing Theater and Practice on the European Stage (2019).
Intermedial Performance and Politics in the public sphere, Palgrave uitgevers. Katia Arfara schrijft o.a. over ‘Niemandsland’ (2018).
‘Scratching where it hurts’ (‘Krabben waar het pijn doet’), Dries Verhoeven (2016)
Voor € 18 (exclusief verzendkosten) kun je het boek bestellen via pr@driesverhoeven.com
Performance in the Twenty-First Century: Theatres of Engagement, Andy Lavender, uitgegeven door Routledge (2016).
‘Hedendaagse kunst in Nederlandse kerken, 1990-2015. Van Jan Dibbets tot Tinkebell’, Joost de Wal (red.), p.31 en p.118-119 (2015).
‘Partizipation der Blicke. Szenerien des Sehens und Gesehenwerdens in Theater und Performance’, Adam Czirak, transcript Verlag, Bielefeld (2012).
’80 cm away from you’, voorstellingen/performances 2002 – 2009, Dries Verhoeven (2009).
teksten van Dries Verhoeven
“Ik stel me voor dat ik een glitterbadpak draag op het podium van een Miss-Worldverkiezing. Het spotlicht op mijn gezicht gericht, onder mijn neus een microfoon […]”
‘De liefdadige kunstenaar’, een artikel van Dries Verhoeven voor de publicatie ‘Ongelijke gedachten over precariteit’ van de Akademie van Kunsten (2020)
lees het artikel (pag. 36 t/m 44 van de publicatie)
‘Op de tast’, Dries Verhoeven (2020)
‘Code Radicality’, Dries Verhoeven (2018).
‘Alleen twijfel kan ons redden’, Dries Verhoeven (2017).
‘Tegen de ziekte van het vriendelijk comfort’, Dries Verhoeven voor het Utrechts Verbond op www.nieuws030.nl (2015).
‘Keinen applaus bitte. Theater als kollektive Erfahrung’, Dries Verhoeven in Theater der Zeit. Go West, Theater in Fladern und den Niederlanden (2009).
lees het artikel (in het Duits)
artikelen
2025
‘Dutch artist is in the market for your reaction’ Nina Siegal schrijft in The New York Times (22 Mei 2025) over ‘Alles moet weg’ en een viertal andere werken.
Lees het artikel hier (in het Engels)
2024
“Een commentaar op hoe weinig subversieve kracht deze vorm van “verzet” uiteindelijk heeft: het leidt tot geen doorbraak, veroorzaakt geen barst in het systeem en verstoort het ritme niet. Dit in contrast met vormen van verzet die we in veel westerse, geïndividualiseerde samenlevingen zijn kwijtgeraakt – namelijk het georganiseerde verzet van de arbeidsbeweging, de gemeenschap van degenen die goederen produceren, in plaats van hen die ze enkel consumeren.”
Jarosław Pietrzak schrijft over een aantal werken van Dries Verhoeven in de Poolse editie van Le Monde Diplomatique.
Lees het hele artikel (in het Pools)
2020
“Many of Verhoeven’s creations are constructed to make us reflect on how we look, and on looking as a social and cultural phenomenon. […] Verhoeven draws attention to our role as spectators: to how we enact this role, and how we are complicit in how the world comes about.”
Een artikel van Maaike Bleeker in Parse Journal (Issue 12, herfst 2020) waarin ze onder meer het werk van Dries Verhoeven bespreekt.
Lees het hele artikel (in het Engels)
“Dit werk stelt vragen over onze behoefte aan een collectief, de behoefte om in één ruimte in de fysieke nabijheid van anderen te verkeren. Door afstand te creëren hoop ik het gemis van vlees en bloed voelbaar te maken. Dat komt in deze nieuwe editie waarschijnlijk nog harder binnen.”
‘Door corona werd het kunstwerk U bevindt zich hier wel heel relevant’, Herien Wensink interviewde Dries Verhoeven voor De Volkskrant (05-07-2020) Lees het interview
2019
“In de installaties van Verhoeven is de kijker betrokken bij het project op een manier die moeilijk te voorspellen is maar vaak radicaal. De relatie is gebaseerd op een open relatie – namelijk die van een vrijwillige blik.”
Kasia Torz in de publicatie Klaxon.
Lees het artikel (vanaf pagina 59, in het Engels)
“De drek moet ergens heen.”
Voor Mister Motley interviewde Selm Wenselaer Verhoeven over de installatie ‘Happiness’ op de NDSM-werf en over de vraag of kunst de publieke ruimte nog ontregelen kan.
Lees het interview
“Verhoeven zet de censuur naar zijn hand om een discussie op gang te brengen over het paternalisme binnen de Finse staat.”
DutchCulture en het Fonds Podium Kunsten organiseerden op 15 april 2019 een symposium over artistieke vrijheid en censuur: Artistiek Kompas.
Lees het artikel van Errol Boon (in het Engels)
2017
Wanna Play? is een van de onderwerpen in het artikel ‘Attention Please! Changing Modes of Engagement in Device-Enabled One-to-One Performance Encounters’
Eirini Nedelkopoulou gepubliceerd in Contemporary Theatre Review (november 2017).
Lees het artikel (in het Engels)
“Verhoeven masterfully displays the gap between the visible and the real: he displays, in front of the eyes of the spectators in an explicit and ‘live’ way, the artificiality of fear and that fear is nothing more than a product of ‘fiction’”.
Mehmet Kerem Özel schreef een artikel getiteld ‘Dries Verhoeven’s theatrical world based on spectators’ experience’ voor het kunstmagazine Art Unlimited (oktober 2017).
Lees het artikel (in het Engels)
2016
Kloof of verkramping. Naar een herijking van kunstopvatting en cultuurbeleid.’
Marjo van Schaik schreef voor Boekman 107 (‘Kunst en de stad van de toekomst’) een bijdrage over hoe kunst en cultuur in de stad van de toekomst een relevante positie kunnen blijven innemen. Kunstenaars en hun verhouding ten aanzien van de bestaande infrastructuur en Songs for Thomas Piketty komen aan de orde (zomer 2016).
Lees het artikel
‘Ontregeling is het doel’.
Journaliste Evelyne Coussens interviewde Verhoeven voor de Vlaamse krant De Morgen (28-09-2016).
Lees het interview
‘Een oproep om te twijfelen’.
Lieneke Hulshof interviewde Verhoeven voor kunstblog Mister Motley (september 2016).
Lees het interview
‘Met of zonder die theaterstoelen’
Paul van der Steen interviewde Verhoeven en Casper Vandeputte in het kader van 65 jaar Toneelacademie Maastricht (maart 2016).
Lees het interview (p.12)
2015 – 2012
‘Before I moved a vase, now I move the couch’
Wouter Hillaert interviewed Verhoeven for De Standaard (07-11-2015).
Lees het artikel
Ants Against the Apocalypse’,
Agnese Čivle interviewde Verhoeven voor Arterritory.com (04-11-2015).
Lees het interview (in het Engels)
‘Neue realitäten: Jahrbuch des Bundesverband Freie Darstellende Künste 2014/15’
Tobias Brenk (05-10-2015).
Lees het artikel (in het Duits)
‘Has art boxed itself into a corner?’
Stuart Jeffries voor The Guardian (09-02-2015).
Lees het artikel (in het Engels)
‘Was macht das Theater, Dries Verhoeven?’
Een gesprek van Dries Verhoeven met Anna Volkland in Theater der Zeit (november 2014).
Lees the interview (in het Duits)
‘Perceiving and Believing: An Enactive Approach to Spectatorship’
Maaike Bleeker en Isis Germano in Theatre Journal (66:3), p. 363-384 (mei 2014).
Ga naar downloadpagina
‘Nomade in Niemandsland’
Tim de Hullu voor AD/Utrechts Nieuwsblad (14-09-2013).
Lees het interview
‘Blind zien’
Karin Veraart interviewt Verhoeven voor De Volkskrant (18-05-2012).
Lees het interview
‘Dries Verhoeven the one-man band’
Anne Gonon voor Strada, p.46-48 (april 2012).
Lees het artikel (in het Engels)
2011 – 2004
Bewegend denken’,
Een essay van Nienke Scholts in Etcetera #125, p.44 (juni 2011).
Lees het essay
‘”De toeschouwer is voor mij de hoofdpersoon. Ik wil weten hoe hij of zij kijkt en luistert, ik wil verwarren en beroeren, en hem vervolgens aan het denken zetten.”‘
Simon van den Berg interviewde Dries voor het internationale Engelstalige tijdschrift Dutch Mountains van SICA (01-02-2010).
Lees het interview
‘Koop een kaartje voor de wereld’
Marijn van der Jagt voor Vrij Nederland (09-05-2009).
Lees het artikel
‘De kracht van de menselijke maat’
Een portret van Verhoeven als decorontwerper n.a.v. After Life, een opera van Michel van der Aa (2009).
Lees het portret
Juryrapport VSCD MIMEPRIJS 2008
U bevindt zich hier en Niemandsland, p.18-19 (16-09-2008).
Lees het juryrapport
‘Performing stories. Over het maakproces van Sporenonderzoek’
Een interview met Verhoeven door Liesbeth Groot Nibbelink (01-02-2008).
Lees het interview
‘Het geheim van de diversiteit. Kunst vieren, delen en beleven’
Bart Top, p.27 (november 2008).
Bekijk de uitgave
De Stichting Aanmoedigingsfonds voor de Kunsten reikte tot en met 2005 jaarlijks een aanmoedigingsprijs uit aan een jonge, talentvolle podiumkunstenaar, die werkzaam waren achter de schermen: de Wim Bary Perspectiefprijs.
In 2004 kreeg Verhoeven deze prijs uitgereikt (17-10-2004).
Lees het juryrapport
‘Bij toneel moet gevaar op de loer liggen’
Kester Freriks voor NRC Handelsblad (18-10-2004).
Lees het artikel