Voor Work Work Work werd Theater Frascati in Amsterdam tijdelijk omgebouwd tot een museum voor performancekunst. Acht uur per dag – een werkdag – opende Frascati haar deuren voor een tentoonstelling over het werkende lichaam in tijden van automatisering.

Dries Verhoeven nodigde zes andere kunstenaars uit om werk te tonen waarin de verhouding tussen werkgever, werknemer en (kunst)consument centraal stond. Gepresenteerd werden toonaangevende werken, zoals Tehching Hsieh’s Time Clock Piece (one year performance 1980–81) waarin de kunstenaar ieder uur van de dag inklokte. In Pierre Bal Blanc’s videowerk Employment Contract (1992) blikt de kunstenaar terug op zijn ervaringen als GoGo-danser in een performance van Félix González-Torres. Recentere bijdragen waren Julian Hetzel’s Time Machine (2014) en Anna-Marija Adomaitytė’s Workpiece (2021). Ook werden er twee nieuwe werken gepresenteerd tijdens de tentoonstelling: Labour after Pay (2024) van Ahmet Ögüt en Body in Resistance (2024) van Gosia Wdowik.

Centraal in de tentoonstelling stond Verhoevens performance Broeders verheft u ter vrijheid (2021), waarin Bulgaarse seizoensarbeiders acht uur per dag een historisch arbeiderslied zingen, onder de omstandigheden die gelden in het sorteercentrum van e-commercebedrijf Bol. De lyriek van hun gezang staat in scherp contrast met de verlammende realiteit van de geautomatiseerde werkvloer; het bevraagt de waarde van het werkende lichaam anno nu.

Andere werken van Verhoeven die werden getoond waren de documentaire The Recruitment, de video-installatie To Perform, en de installaties Songs for Thomas Piketty (2016), Burger (2021) en Painkiller Dispenser (2021).

De tentoonstelling besloeg vrijwel iedere ruimte van theater Frascati, van kantoor tot techniekopslag, en legde de focus op het gebouw als werkvloer. Daarmee reflecteerde de bezoeker uiteindelijk onvermijdelijk op haar eigen rol als kunstconsument. Met name de wijze waarop de presentatie de grenzen tussen beeldende kunst en performance, tussen tentoonstelling en werkprotocol vervaagde, werd door critici geroemd.

“De complexe verhouding tussen werk en menselijke waardigheid werd op contrasterende manieren blootgelegd,” aldus criticus Marijn Lems.