In The Silent Body zitten naakte performers roerloos achter een glazen geluiddichte wand. Ze speculeren over intieme lichamelijke ontmoetingen met de beschouwer. De glazen wand maakt de uitgesproken woorden onhoorbaar – de performer lijkt tot stilte gemaand – maar spraak-naar-tekst-software maakt de woorden zichtbaar als projectie op de achterwand. Bezoekers kijken toe, dichtbij genoeg voor een gevoel van intimiteit, maar op afstand gehouden door het glas. Directe communicatie is onmogelijk. Zo ontstaat er een werk dat enerzijds het verlangen naar fysieke nabijheid uitspreekt, de kijkers aanspreekt als seksueel object, maar die nabijheid anderzijds direct weer onmogelijk maakt. Het glas lijkt de woorden te censureren, alsof het de seksuele impuls weet te beteugelen.

The Silent Body is een verkenning van afstand – tussen vlees en taal, perceptie en projectie, technologie en emotie. De woorden, soms bedachtzaam, soms banaal,  onthullen een ongefilterde innerlijke monoloog. Taal wordt hier mechanisch, ontdaan van het lichaam – een onvolmaakte vertaling van gedachten naar broncode. Het lichaam is zichtbaar maar zonder stem, terwijl de stem enkel zichtbaar is, en losgeweekt van haar bron. 

Zoals in andere werken (Guilty Landscapes, Uw koninkrijk kome e.a.) worden in The Silent Body mechanismen van toeschouwerschap ontleed. Het werk laat ons zien hoe afstand een rol speelt bij de bemiddeling van intimiteit. De onbeweeglijkheid van de performers maakt ze tot lichaamloze portals – dat wat onuitgesproken blijft wanneer technologie beweert ons te verbinden.

In de eerdere werken Lifestreaming en Wanna Play? onderzocht Dries Verhoeven onze omgang met intimiteit in de huidige schermwerkelijkheid. The Silent Body zet dat onderzoek naar taal, technologie en lichamelijke verbinding, met simpele middelen voort. Stilte wordt een vorm van spraak – rustig, weloverwogen en bezield,  door de aanwezigheid van de performers.