Alles moet weg is een performatieve installatie die de morele fricties van het laat-kapitalistisme onderzoekt aan de hand van de figuur van de winkeldief. Verhoeven sprak met 24 mensen die af en toe “vergeten” te betalen – van professionele dieven tot mensen die winkeldiefstal zien als daad van verzet. Hun getuigenissen vormden de basis voor een tekst die afwisselend  bekentenis en aanklacht is; activisme en opportunisme raken met elkaar verstrikt. Zoals in eerdere werken onderzoekt Verhoeven een clandestiene daad om daarmee vragen te stellen over menselijk gedrag in brede zin: “In het openbaar presenteren we ons als fatsoenlijk en maatschappelijk bewust, maar zodra we ons ongezien wanen, wordt ons gedrag een stuk ambivalenter.”

De performance vindt plaats in een exacte replica van een supermarktpad, uitgerust met gevulde schappen en beveiligingscamera’s. In de smalle ruimte bevindt zich een geanonimiseerde performer. Gekleed in  varkensmasker  en  Sneeuwwitje-kostuum  vertolkt deze de fundamentele tegenstrijdigheid in het denken en handelen van de hedendaagse winkeldief: tegelijk roofzuchtig en argeloos, crimineel en politiek gemotiveerd. Haar innerlijke monoloog is ontleend aan de afgenomen interviews en aan teksten van Jean Genet, Karl Marx, Slavoj Žižek en anderen die de ethische aspecten van diefstal en consumptie hebben beschreven.

De bezoekers kunnen de supermarkt-installatie niet betreden. Ze kijken van buitenaf naar binnen, tussen de producten in de schappen door, of via schermen met beelden van bewakingscamer’s die rondom het pad hangen. Als bewakers in een panopticon observeren ze  de winkeldief in al haar tegenstrijdigheid.

Met duistere humor en een nauwgezette enscenering transformeert Alles Moet Weg een van de meest alledaagse plekken – de supermarkt – in een allegorie van een ontgoochelde samenleving. “Waarom deugdzaam zijn als de wereld naar de knoppen gaat?”

“Een indrukwekkende allegorie van het moderne kapitalisme… De zorgvuldigheid grenst aan perfectie. Het publiek staat er bitter bij te grinniken.” – Theaterkrant